خشونت و آزار و اذیت موضوعی همیشگی و فاجعه آمیز در دنیای کار است که از مرزهای ملی ، شرایط اقتصادی ، بخشهای شغلی و شرایط کاری فراتر می رود. معضل خشونت در دنیای کار می تواند بین همکاران ، مدیران و زیردستان و یا بین کارگران و مشتریان و یا عموم مردم آشکار شود و امنیت و سلامتی همه کسانی که در معرض آن قرار دارند را تهدید کند. خشونت و آزار و اذیت اشکال مختلف و متغیری دارد و فقط جسمی و جنسی نیست و به ویژه ، آزار روانی به شکلی نامحسوس می تواند توهین آمیز و آزاردهنده باشد ، و عوارض آن حتی می تواند در بعضی مواقع به خودکشی منتهی شود.

تأثیر منفی آزار بر رفاه کارگران نیز بر مشاغل تأثیر می گذارد ، و منجر به غیبت ایشان از کار و افزایش بار مالی کارکنان می شود، معلولی که علل آن ترس ، بیماری و آسیب است. این تغییرات منجر به هزینه های قابل توجهی برای شرکت ها شده و همچنین می تواند به بهره وری و عملکرد آنها آسیب برساند.
در دوره بحران فعلی به نظر می رسد بهداشت عمومی ، خشونت و آزار و اذیت افزایش یافته است. محدودیتهای بی سابقه ای که در طول همه گیری به مردم تحمیل شده ، سطح استرس را بالا برده است و در بعضی موارد ، این امر منجر به خشونت و آزار و اذیت علیه کارکنان کلیدی ، کارکنان مراقبت های بهداشتی و دیگران شاغلین در خط مقدم همه گیری شده است.
گزارش هایی از پزشکان در ووهان چین نشان می دهد که ایشان در بیمارستان های پر ازدحام مورد ضرب و شتم قرار گرفته و آنها را تهدید می کنند و کارگران در فروشگاه های مواد غذایی هنگامی که این فروشگاه ها مواد غذایی مورد نیاز را ندارند ، مورد خشونت و آزار و اذیت قرار گرفتند. اخیراً ، یک نگهبان امنیتی در ایالات متحده در تلاش برای اجرای سیاست پوشیدن ماسک و اجبار کردن مردم به رعایت این قانون در یک فروشگاه کشته شد.
هیچ وقت زمانی برای شناخت و پرداختن به اهمیت علل و مظاهر خشونت و آزار و اذیت ناشی از کار اختصاص داده نشده است . گزارش جدید سازمان بین المللی کار ، نشان می دهد که محیط های کاری سالم و عاری از خشونت و آزار و اذیت ، به اهمیت این موضوع پرداخته‌اند . این گزارش به بررسی دامنه خشونت و آزار و اذیت در دنیای کار می پردازد و به چارچوب های موجود در زمینه ایمنی و بهداشت شغلی ، ابتکارات و زمینه های اقدام برای جلوگیری و پرداختن به خطرات روانی- اجتماعی از جمله ، سیستم های مدیریت ایمنی و بهداشت بهتر کار می پردازد.
سال گذشته ، در اجلاس بین المللی صدمین سالگرد ILO ، 187 کشور عضو کنوانسیون پیمان منع خشونت و آزار و اذیت (شماره 190) و توصیه همراه آن (شماره 206) را تصویب کردند. در این پیمان ، آنها یک تعهد جهانی برای رفع این معضل تعریف کردند.
با این حال ، چنین الزام فراگیری نیاز به زیرساختهای حمایتی دارد. سیستم ها ، فرهنگ ها و افرادی که چنین آزارهایی را مرتکب می شوند یا اجازه ادامه آن را می دهند نیاز به فراخوانی و اصلاح دارند. همه ما می خواهیم بعد از COVID "عادی بهتری " ایجاد کنیم. مکانهای کاری عاری از خشونت و آزار و اذیت باید بخشی از این معادله باشند.